Soms voel ik mij zo eenzaam, al heb ik kinderen en een man om mij heen de eenzaamheid breekt mij. Het niet kunnen delen van je gevoelens in bepaalde zaken maakt dat je eenzaam wordt. Zorgen maak je je om man en kinderen en je probeert alles in goed banen te leiden je zorgt voor je gezin. De verstandshouding is goed en toch….

Waarom kan ik niet delen, wat houd mij tegen om openlijk mijn gevoelens te uiten naar mijn gezin. De zorgen die ik mij maak om mijn man maken mij teruggetrokken in mijzelf.

Soms ben ik zo eenzaam maar zeker niet alleen, ik heb mijn gezin waar ik mij 100% xc2xa0voor inzet,

Eenzaam maar niet Alleen.

Bioscoop

Herinner mij de allereerste keer dat ik naar de bioscoop ging, Het was op een zondag en de Sound of Music draaide. Van mijn vader had ik een rijksdaalder gekregen, wat was ik trots er zou geld overblijven om een snoepje te kopen.

Vol trots ging ik hand in hand samen met mijn vriendinnetje Katinka naar de Bioscoop ik vergeet het nooit meer het was in het Cineac Nrc die zat naast de Bijenkorf het warenhuis. Mijn vader vertelde altijd verhalen over de bouw van de Bijenkorf en het plaatsen van het beeld wat was geplaatst in het jaar dat ik werd geboren 1957.

Wat was het imposant de bioscoop de ingang met grote deuren, een dik tapijt op de vloer, het was warm en gemoedelijk en het straalde iets uit noem het luxe. Ik stond voor het loket maar omdat ik klein was moest ik op de tenen om de kaartjes te kopen.

De juffrouw achter het loket zag volgens mij aan het puntje van mijn neus en de blos op mijn wangen dat ik daar voor het eerst was en zei: x93Zo jongedame zeg het eensx94 Jongedame zei ze en de blos op mijn wangen werd volgens mij nog roder. Twee kaartjes voor de film mevrouw zei ik met een benepen stemmetje Ik heb een rijksdaalder van mijn vader gekregen, en mijn vriendinnetje ook.

En zo togen we de trap op achter de ouvreuse aan en ze wees ons onze plaatsen wat waren we klein in die grote stoelen links en rechts overal waar we keken stonden stoelen en bijna alles was bezet. De film begon dachten we het werd donker en  Katinka kneep hard in mijn hand, afwachtende wat er komen ging zaten we met de ogen gericht op het grote scherm muziek begon en ineens was er beeld een tekenfilm helaas weet ik niet meer wat en daarna kwam het polygoon journaal. Het was een geweldige ervaring en de Sound of Music ik heb er van genoten en zal deze film nooit meer vergeten

Nu zoveel jaren later ga ik met mijn dochter naar de .. bioscoop 9 euro per persoon een drankje of wat te snoepen  niet te betalen. Wel lekkere stoelen,  ander publiek  niet echt sociaal rommel achterlatend  je buurvrouw naast je die zit te pingen aan de andere kant iemand die probeert de film op te nemen en achter je iemand die denkt dat jouw stoel een trapveldje is.

Geen Polygoon journaal  meer geen tekenfilms , maar wel een berichtje op het scherm  met een smsnummer zodat je een berichtje kunt versturen als je lastig gevallen wordt. Maar het deed verder niets af aan de film en toch ook niet aan het gevoel dat de bioscoop nog steeds bij mij oproept alhoewel de charme van vroeger mag best wel een beetje terug komen

Bioscoop

Herinner mij de allereerste keer dat ik naar de bioscoop ging, Het was op een zondag en de Sound of Music draaide. Van mijn vader had ik een rijksdaalder gekregen, wat was ik trots er zou geld overblijven om een snoepje te kopen.

Vol trots ging ik hand in hand samen met mijn vriendinnetje Katinka naar de Bioscoop ik vergeet het nooit meer het was in het Cineac Nrc die zat naast de Bijenkorf het warenhuis. Mijn vader vertelde altijd verhalen over de bouw van de Bijenkorf en het plaatsen van het beeld wat was geplaatst in het jaar dat ik werd geboren 1957.

Wat was het imposant de bioscoop de ingang met grote deuren, een dik tapijt op de vloer, het was warm en gemoedelijk en het straalde iets uit noem het luxe. Ik stond voor het loket maar omdat ik klein was moest ik op de tenen om de kaartjes te kopen.

De juffrouw achter het loket zag volgens mij aan het puntje van mijn neus en de blos op mijn wangen dat ik daar voor het eerst was en zei: xe2x80x9cZo jongedame zeg het eensxe2x80x9d Jongedame zei ze en de blos op mijn wangen werd volgens mij nog roder. Twee kaartjes voor de film mevrouw zei ik met een benepen stemmetje Ik heb een rijksdaalder van mijn vader gekregen, en mijn vriendinnetje ook.

En zo togen we de trap op achter de ouvreuse aan en ze wees ons onze plaatsen wat waren we klein in die grote stoelen links en rechts overal waar we keken stonden stoelen en bijna alles was bezet. De film begon dachten we het werd donker en  Katinka kneep hard in mijn hand, afwachtende wat er komen ging zaten we met de ogen gericht op het grote scherm muziek begon en ineens was er beeld een tekenfilm helaas weet ik niet meer wat en daarna kwam het polygoon journaal. Het was een geweldige ervaring en de Sound of Music ik heb er van genoten en zal deze film nooit meer vergeten

Nu zoveel jaren later ga ik met mijn dochter naar de .. bioscoop 9 euro per persoon een drankje of wat te snoepen  niet te betalen. Wel lekkere stoelen,  ander publiek  niet echt sociaal rommel achterlatend  je buurvrouw naast je die zit te pingen aan de andere kant iemand die probeert de film op te nemen en achter je iemand die denkt dat jouw stoel een trapveldje is.

Geen Polygoon journaal  meer geen tekenfilms , maar wel een berichtje op het scherm  met een smsnummer zodat je een berichtje kunt versturen als je lastig gevallen wordt. Maar het deed verder niets af aan de film en toch ook niet aan het gevoel dat de bioscoop nog steeds bij mij oproept alhoewel de charme van vroeger mag best wel een beetje terug komen

Zo koud als jij kan zijn, en dan zo aantrekkelijk, aanstekelijk en mooi.

Zo ben je er en blijf je soms wekenlang bij ons.

We spelen, en glijden samen, liggende maken we samen

Sneeuwengelen.

Je bezorgd mij blauwe handen rode wagen en koude voeten,

En toch kan ik niet boos worden op jou,

jij bent degene die mij naar buiten lokt  de bossen in

Mij laat genieten van dat wat de natuur ons in deze tijd bied,

De aanblik van een eenzame sneeuwpop zo stil in het midden van het bos,

Het gekwetter van een enkele vogel naarstig op zoek naar voedsel

 
Je bezorgd ons wel wat overlast door gladheid en moddertroep

wanneer de  zon zijn koppie weer eens laat zien.

Maar hoe dan ook  jou witte jas geeft de natuur een andere look,

Een waarvan we zeggen zo hoort het te zijn eenx85

Witte Winter

Zo koud als jij kan zijn, en dan zo aantrekkelijk, aanstekelijk en mooi.

Zo ben je er en blijf je soms wekenlang bij ons.

We spelen, en glijden samen, liggende maken we samen

Sneeuwengelen.

Je bezorgd mij blauwe handen rode wagen en koude voeten,

En toch kan ik niet boos worden op jou,

jij bent degene die mij naar buiten lokt  de bossen in

Mij laat genieten van dat wat de natuur ons in deze tijd bied,

De aanblik van een eenzame sneeuwpop zo stil in het midden van het bos,

Het gekwetter van een enkele vogel naarstig op zoek naar voedsel

 
Je bezorgd ons wel wat overlast door gladheid en moddertroep

wanneer de  zon zijn koppie weer eens laat zien.

Maar hoe dan ook  jou witte jas geeft de natuur een andere look,

Een waarvan we zeggen zo hoort het te zijn eenxe2x80xa6

Witte Winter

 Van oud naar nieuw

Hoe snel gaat de tijd  het is alweer bijna drie jaar geleden dat mijn moeder overleed en twee jaar van mijn vader. Het lijkt nog als de dag van gisteren ik zie mij nog van alles doen, kijkende naar mijn moeder en zorgen dat mijn vader opgevangen    kon worden. Het staat op mijn netvlies gebrand gaat het ooit echt over?

Zittende naast mijn vader zijn hand vasthouden en zeggen dat het goed is dat hij mag gaan. Dag en nacht was ik in de weer en nu bijna drie jaar verder voel ik nog steeds de drukte maar ook de leegte die beiden hebben achter gelaten. Ik was niet close maar toch zolang ze er waren voelde je compleet je was nog steeds het kind van, nu ben je alleen, alleen in de zin van ouderloos. Volwassen ja  maar in hoeverre…..

Ja ik mis ze, ik mis mijn moeder vraag mij niet waarom misschien is het wel gewoon het idee dat ze er was. En ja ik mis mijn vader  dat deed ik al jaren maar na het overlijden van mijn moeder was ik bijna dagelijks bij hem in het huis wat hem zo liefdevol heeft opgevangen, was ik bij hem toen hij zo ziek werd, ben ik bij hem gebleven tot de laatste minuten van zijn leven en heb ik hem begeleid naar zijn volgende doel, de hereniging met mijn moeder, zijn vrouw waar hij zo lang mee getrouwd is geweest en zoveel van heeft gehouden.

Nu op de rand van Oud naar Nieuw sta ik nog even stil en niet alleen aan mijn ouders maar aan iedereen die ik en ook anderen hebben moeten missen afgelopen jaar, alle mannen en vrouwen die voor anderen het leven hebben gelaten, jonge mensen die het niet meer zagen zitten en als enige uitweg de dood hebben gekozen.

Een ieder verwerkt het op zijn of haar manier zo ik ook.

Wens iedereen een heel goed en gezegend 2011 en laten we proberen deze in een goede gezondheid tot een mooi einde te brengen.

 Van oud naar nieuw

Hoe snel gaat de tijd  het is alweer bijna drie jaar geleden dat mijn moeder overleed en twee jaar van mijn vader. Het lijkt nog als de dag van gisteren ik zie mij nog van alles doen, kijkende naar mijn moeder en zorgen dat mijn vader opgevangen    kon worden. Het staat op mijn netvlies gebrand gaat het ooit echt over?

Zittende naast mijn vader zijn hand vasthouden en zeggen dat het goed is dat hij mag gaan. Dag en nacht was ik in de weer en nu bijna drie jaar verder voel ik nog steeds de drukte maar ook de leegte die beiden hebben achter gelaten. Ik was niet close maar toch zolang ze er waren voelde je compleet je was nog steeds het kind van, nu ben je alleen, alleen in de zin van ouderloos. Volwassen ja  maar in hoeverre…..

Ja ik mis ze, ik mis mijn moeder vraag mij niet waarom misschien is het wel gewoon het idee dat ze er was. En ja ik mis mijn vader  dat deed ik al jaren maar na het overlijden van mijn moeder was ik bijna dagelijks bij hem in het huis wat hem zo liefdevol heeft opgevangen, was ik bij hem toen hij zo ziek werd, ben ik bij hem gebleven tot de laatste minuten van zijn leven en heb ik hem begeleid naar zijn volgende doel, de hereniging met mijn moeder, zijn vrouw waar hij zo lang mee getrouwd is geweest en zoveel van heeft gehouden.

Nu op de rand van Oud naar Nieuw sta ik nog even stil en niet alleen aan mijn ouders maar aan iedereen die ik en ook anderen hebben moeten missen afgelopen jaar, alle mannen en vrouwen die voor anderen het leven hebben gelaten, jonge mensen die het niet meer zagen zitten en als enige uitweg de dood hebben gekozen.

Een ieder verwerkt het op zijn of haar manier zo ik ook.

Wens iedereen een heel goed en gezegend 2011 en laten we proberen deze in een goede gezondheid tot een mooi einde te brengen.

Ik geniet en adem dus ik weet het zeker ik leef en mag er zijn!

Ik geniet en adem dus ik weet het zeker ik leef en mag er zijn!